Endless

Δεν μπορω να κοιμηθω!Βλεπω εφιαλτες,κοιμαμαι και ξυπναω μεσα στο αγχος και με τρομερο πονοκεφαλο.Συνηθως καπως ετσι γινεται βασικα αλλα τωρα μ εχει πεθανει! Ειναι λες και αυτες τις μερες οι αντοχες μου εχουν υποχωρησει και δινω τεραστια μαχη με τον εαυτο μου για να μη σκεφτομαι μαλακιες κ να γινομαι υπερβολικη!Ελεος!Πιστευω πως η ευτυχια βρισκεται σε μικρες πινελιες της καθημερινοτητας ,αλλα εχω την εντυπωση οτι μου κραταει μουτρα κ δε με καταδεχεται..-_-!Δεν με ικανοποιει τιποτα.Ο,τι και να κανω δεν ειναι αρκετο,δεν ειναι καλο,μου ξινιζει.Μου ξινιζω.Απαιτω πολλα απο τους γυρω μου,αλλα πιο πολλα απαιτω απ τον εαυτο μου.Πολλες,μα πραγματικα πολλες απαιτησεις.Και γιατι να μην εχω στην τελικη?Απλα δεν υπαρχει ικανοποιηση.Ειναι λες και τρεχω σε μια τεραστια ευθεια και δεν υπαρχει γραμμη τερματισμου.Το γουσταρω,δε λεω,εχω θεσει καποιοες αξιες,καποιες βασεις στον εαυτο μου,κ ετσι εχω μια καποια ισορροπια στην καθημερινοτητα μου,απλα ειναι στιγμες που νιωθω λες και με κουραζει αυτη η ευθεια,πραγμα που το βρισκω ηλιθιο.Τον τελελυταιο χρονο ημουν για πρωτη φορα στη ζωη μου γεματη,γιατι καταλαβα καποια παραπανω πραγματα,κοιταξα καταματα τις αδυναμιες μου.Και καποιες τις κοιταω ακομα,αλλα έι,καλυτερα να εχεις επιγνωση των αδυναμιων σου και να μπορεις να τις κουμανταρεις,παρα να βρισκεσαι στην αγνοια και να τυρρανιεσαι.Εμαθα να παψω να περιμενω τα παντα απο τους αλλους και να εξαρτωμαι υπερβολικα απ αυτους.Ο καλυτερος συντροφος του εαυτου σου,εισαι εσυ ο ιδιος.Εσυ και μονο εσυ μπορεις να επιλυσεις τα προβληματα σου.Οσες ωρες και να σου συμπαραστεκονται φιλοι,οτι και να ακουσεις,δεν αλλαζει απολυτως τιποτα αν δεν εχεις παρει την αποφαση να αποδεχτεις μια κατασταση.Αυτος λοιπον που μπορει να ειναι ψυχρος απεναντι στις δυσκολιες και να τις αντιμετωπιζει χωρις πολλα δραμματα και ψυχολογικα αδιεξοδα,ειναι τυχερος.Αυτος που πειθαρχει το μυαλο του,το δουλευει και εχει τα κοτσια να αντιμετωπισει τον εαυτο του και τα ελλατωμματα του,κανει ενα βημα παραπανω προς την ευτυχια,την ικανοποιηση και την ηρεμια.Και εμενα τελικα το θεμα μου ειναι οτι σκονταψα σε ενα χαλικι καθως ετρεχα αυτη την τεραστια ευθεια και επεσα και εσκισα τους αγκωνες μου στο χωμα,και δεν με θεωρησα για αλλη μια φορα αξια να σηκωθω.Δε βαριεσαι...δεν ειμαι αξια για τιποτα,αλλα ο δρομος ειναι μακρυς,ο πηχυς υψηλος και το πεισμα μου ειναι πιο μεγαλο σε καθε βημα..

Van Canto - Last Night of the Kings (Official)

Η φωνη ειναι το πιο παλιο,φυσικο και καλο οργανο,γιατι η μουσικη βγαινει κυριολεκτικα απο μεσα σου!αυτο το βιντεο ειναι μονο ενα μικρο κομματι απ τις δυνατοτητες της φωνης..γιατι ολοι ξεχνανε αυτο το υπεροχο θαυμα που εχουμε ολοι μεσα μας?

B.B. King - The Thrill Is Gone ft. Tracy Chapman

The sunset limited

Samuel L. Jackson & Tommy Lee Jones. Μια απίστευτη ταινία την οποία δεν αντιλαμβάνεσαι τόσο ως ταινία όσο ως ένα μεγάλο διάλογο.Μια ταινία ενενήντα λεπτών,δύο άντρες μέσα σε τέσσερις τοίχους κ όμως είναι το πιο ενδιαφέρων έργο που είδα ποτέ μου!Δύο τελείως διαφορετικές οπτικές γωνίες συγκρούονται πανέμορφα και σε κάνουν να σκέφτεσαι καθ' όλη τη διάρκειά του...παρακινώ όποιον τύχει να πέσει πάνω σε αυτή την ανάρτηση να δει αυτό το αριστούργημα γιατί είναι από τις λίγες που αξίζουν.. http://www.youtube.com/watch?v=l0MSitTAYyA

About forgiveness

Η συγχωρεση...μου θυμιζει το 'συγνωμη'.Αλλοι το εχουν καραμελα,μωλις δυσκολεψουν τα πραγματα δηλαδη το πετανε και 'ξεμπερδεψαν' συνεχιζοντας φυσικα να κανουν τα ιδια λαθη,εφ οσον οταν λες κατι προϋποθετει να το εννοεις.Ετσι και οταν λενε 'σε συγχωρω' αλλοι το εννοουν και αλλοι οχι.Ισως να νομιζουν οτι το εννοουν τελοσπαντων,η να το λενε για να το πιστεψουν οι ιδιοι.Αλλα μπορεις ετσι απλα να συγχωρησεις καποιον?Να φυγει τελοσπαντων η μαυριλα απο μεσα σου πραγματικα?Γιατι για να συγχωρησεις κατι παει να πει οτι το εχεις αποδεχτει,οτι το ασχημο μεσα σου ανθισε και το αφηνεις πισω.Αλλο να το λες κ αλλο να το κανεις...!Μηπως ομως για να συγχωρησεις τον αλλο,πρεπει πρωτα να συγχωρησεις τον ιδιο σου τον εαυτο?Η με το να συγχωρεις παει να πει οτι υποχωρεις,οτι ξεχνας,αφηνεις τον αλλο να σε ποδοπατησει και διαγραφεις αυτα που πιστευεις και λες κανε το καλο κ ριχτο στο γιαλο?Η μηπως τελικα ο ανθρωπος δεν ξεχναει και δεν συγχωρει ποτε?Κουβεντα να γινεται...

Ξεμπαρκες σκεψεις

Περπατω,πεφτω και σηκωνομαι.Τρεχω,κουραζομαι,πεθαινω,σταματω,συνεχιζω..Βιωνω στιγμες δυναμης,και στιγμες αδυναμιας.Στιγμες λυπης,και στιγμες ευτυχιας.Αλλοτε πιστευω,και αλλοτε βυθιζομαι.Ποτε φωναζω και ποτε τραγουδαω.Καταλαβα οτι σταματησα να γραφω γιατι πολυ απλα δεν ειχα κατι να εκφρασω.Οταν αρχισα το μπλογκ ειχα την εντυπωση οτι θα ειχα πενηντα αναρτησεις το μηνα που να μιλανε για λυπη,για χαρα, για κυκλοθημια και παει λεγοντας.Πολυ δραμα βρε παιδι μου...το σκεφτομαι και γελαω..!Ο κοσμος και συγκεκριμμενα οι γυναικες εχουν την ταση να πνιγονται στο δραμα,στην υπερβολη και τη μεγαλοποιηση των πραγματων.Και οι περισσοτερες/οι ειναι στενομυαλες/οι.Θελω να πω,γιατι να βασανιζεις επι καθημερινης βασεως το μυαλουδακι σου?γιατι να κανεις συμφωνια με την αποχαυνωση?σου προσφερει κατι να σαι υπερβολικη,μυγιαγγιχτη,υπερευαισθητη κλπ κλπ...?η ζωη ειναι πολυ μικρη για να την ψειριζεις..δε φτανει που θα κατακλυζομαστε απ το αγχος και θα δουλευουμε σα σκυλια μεθαυριο,πρεπει να χουμε κ αλλα στο κεφαλι μας?περριτα μου φαινονται τα υπολοιπα..καλα ειναι τελοςπαντων και τα συνασθηματα αλλα ειναι κοροιδια να θες να πνιγεσαι στο μελοδραμα..τι ευτυχια θα σου φερει στην τελικη?γι αυτο εχουμε το μυαλο στο κεφαλι κ οχι πανω απ αυτο.Μακρια οι υπερβολες και οι παραλογισμοι γιατι το μυαλο χανεται πριν παρεις χαμπαρι.Ειναι περιεργο το ποσο λεπτη ειναι η γραμμη που υπαρχει αναμεσα στο φοβο,την παρανοια,και την ισορροπια και την πραγματικοτητα.Αν δεν εισαι ξυπνιος ειναι πολυ πιο ευκολο να χασεις την ισορροπια και συνεπως και τα λογικα σου.Ενας ανθρωπος που ειναι κατευθυνομενος στη ζωη του απο αλλους,αβουλος,παθητικος και υπερβολικος που τη μια μερα ειναι στα καλα του την επομενη χανει το μυαλο του..κριμα ειναι..πλατειαζω μου φαινεται.Θα λεγα κ αλλα αλλα δεν θα μπαλωνονται μετα..τελοσπαντων..κουβεντα να γινεται.

*η εικονα ειναι ασχετη αλλα μ'αρεσει πολυ σαν τατουαζ..

π

http://www.youtube.com/watch?v=oQ1sZSCz47w&feature=player_embedded#at=78
by Darren Aronofsky

untitled

http://www.youtube.com/watch?v=९कोर्क्ज़्य्ज्स्ग०
( ८ )

Σπηλιά του Νταβέλη

Πανεμορφο μερος.
Χτες λοιπον δεν πηγα στην παρελαση,οχι γιατι αγνοω τις παραδοσεις και την ιστορια της Ελλαδας αλλα γιατι εχει καταντησει ρουτινα κ πλεον κανεις δεν παει για να τιμησει εκεινους που χαθηκαν το '21.Τελοσπαντων.Αντι γ αυτο πηγα στη σπηλια απο ενα πανεμορφο μονοπατι πανω στην Πεντελη-βλαστημουσα μεχρι να φτασω πανω γιατι ως αγυμναστη και με τετοιο ηλιο που ειχε τα ειχα φτυσει- το οποιο αξιζει ισως και περισσοτερο απ τον ιδιο τον προορισμο.Καλες φωτογραφιες απ τη θεα-κ ενα κοπαδι τραγων τους οποιους δεν πλησιαζω για κανενα λογο!-δεν μου βγηκαν δυστυχως..τελικα η σπηλια ειναι υποτιμημενη,εκτος απο 'συνδεδεμενη' με σατανιστες.Καλα δε λεω,συμβαινουν και αυτα αλλα παντα μου την περιεγραφαν ως ''κακο μερος'',και ''μην πας θα παθεις τιποτα'' κλπ κλπ κλπ. Δεν ξερω για τους προκατειλειμμενους που βγαζουν τη βρωμα,εγω παντως δεν εχω ηρεμισει ετσι ξανα στη μικρη ζωη μου...πραγματικα αξιζει να παει κανεις.Κατ'εμε.!

An inspired story pt6

Mr. Rock ‘n’ Roll unlocked his apartment’s front door, walking in quietly. His wife usually was still asleep at this hour, but not today. She was squeezed in the miserably small kitchen, frying eggs and warming milk for the children. Luckily, they were still asleep.

His wife turned to face him, the rollers still in her hair. She called him names in her usual, annoying, high pitched voice. He was happy it wouldn’t damage his ears from now on. She went on and on, and he let her do so for what seemed like eternity, but was only for the next ten minutes. “You…! You! I can’t believe you didn’t set your foot home last night! Shame on you! Who was the whore you spent the night with?!”

Calmly he said, “I didn’t cheat on you. I could have, but I did not.”

She laughed darkly and threw her kitchen glove on the floor, which made less noise than she hoped it would. “Of course you didn't! Everyone who just stays away from home all night long and keeps hanging up on his wife doesn’t cheat on her! How could I misunderstand you like this?!”

He opened his mouth to reply, to finally get out the last words he had to tell her, but without taking a breath, she went on. In perfect synchronization, they said, “I want a divorce.”

It had been two years from that night when they had met each other.

Mrs. Black and White was walking out of the hospital. She’d never imagined that day would finally come. She was resting her head on Mr. Multicultural’s shoulder. She was crying. But these were tears of joy. Her son was on Mr. Multicultural’s shoulders, singing loudly the song his mother’s friend had taught him, while he was in the hospital. He couldn’t know how important that day was yet, he was too young, but his mother did. His cancer was in recession. Who could believe it? Mrs. Black and White couldn’t. Her son hadn’t gotten out of the hospital for almost two years. She had almost lost hope, but finally he did. He was out. And he was healthy.

“Where do you wanna go?” his mother asked him.

“The playground! I wanna go to the playground!” he said and they all laughed.

It was Saturday and Mr. Rock ‘n’ Roll prepared the twins to go to their mother. Weekends were hers. He made sandwiches and wrapped them in napkins, placing three in each of the twins’ bags. Three for his little boy and three for his little girl. They were both in the living room, watching Cartoon Network, barely awake and rubbing their eyes sleepily.

“Daddy, can’t we stay with you today?” his girl asked, coming in the kitchen and tugging at his shirt.

He stroked her hair and shook his head. “It’s time to go to mom,” he told her softly.

His boy came in, skipping, and caught his sister’s hand. “But we want to stay with you! We want to stay with you!” they kept saying over and over again, jumping on the kitchen floor, reminding him of the two little frogs from their favorite TV show.

This had been happening for the last few months. It made it even harder for him to be separated from them. They refused to go visit their mother anymore, even just for the weekend.

The doorbell ring saved him though. He put the backpacks down and opened the door. And there was Rock Chick, grinning from ear to ear, with a very good smelling box of donuts in hand.

“Good morning! I brought donuts for everyone!” she said.

“Yay!” the children cheered, and she opened the box for them to pick whichever they liked.

“I was just getting them ready to go to. Now, they won’t want to go anywhere.” He frowned and placed a quick kiss on her lips.

“Well, along with donuts I’m bringing some sweet news! No mom today. She has something else to do,” she announced, giving to his children her sweetest smile.

Mr. Rock ‘n’ Roll nudged her gently and whispered in her ear, “Don’t talk to them like it’s a good thing. They won’t want to see their mother at all if this keeps going on.”

“And? That's a bad thing because...?” she asked, lifting her eyebrow and smirking. The children were too oblivious to their conversation; they were dancing around and singing from happiness. She hugged them both and they giggled. “Sooo, we have the whole weekend to ourselves. What do you wanna do?”

And I've seen that all before
In TV, books and film and more
And there's a happy ending somewhere
Every single day… .

An inspired story pt5

Mrs. Black and White sipped the last of her coffee until there was nothing left in the cup. She felt more awake and sober, although a strong headache was creeping up her temples. She wasn’t used to drinking. All she’d had before was two bottles of beer. It was a wonder how she’d kept all that alcohol along with her breakfast and lunch down by now.

Mr. Multicultural sneaked the bartender more money for the coffee and helped her up. She appeared even more beautiful now that her eyes weren’t as red and swollen from crying anymore. The bartender looked at them as they moved to the door.

“I’ll be back in a second,” Mr. Multicultural told her and ran back to the bar. “I can take the lady’s keys. I’ll drive her home,” he said and opened his palm waiting for the key. The bartender sighed but gave him the key; after all, that meant one less thing to worry about for him. How much better could this shift go?

He ran back to Mrs. Black and White and placing a hand on her back, he guided her out the door. The air felt good against her face as he walked her to her car. He wouldn’t let her drive tonight though. She didn’t refuse and sat in the passenger’s seat. He turned the key in the ignition and the car roared to life.

“Take it easy on the brake. The old thing doesn’t run like it used to,” she warned with grim smile.

His house was nearby, so they didn’t have a long drive. It was a small but neat place. He placed her bag and his architecture book on the kitchen table and showed her where the bathroom and his bedroom were. She seemed tired; she needed to rest. She thanked him and disappeared in the bedroom, closing the door behind her. He plopped himself on the couch, feeling too hyper to sleep. He turned on the television, and after figuring out that there was nothing worth watching at six in the morning, he picked up a book from the coffee table.

The waitress just brought the order for Mr. Rock ‘n’ Roll and Rock Chick; two steaming plates of bacon and eggs along with two big cups of coffee. The old cafe down the corner from the bar made them feel as if they had stepped into another decade. Mr. Rock ‘n’ Roll felt like he had never done anything wrong in his life, like the mistakes of the past weren’t his. He was living just for the present, and this present, felt just wonderful.

“Do you think I’ll regret it?” he asked her.

She smiled at him, licking her lip ring. “You won’t regret anything that will make up what you know in your heart was a mistake.”

He smiled smugly back, excited at the prospect of the life this new day was offering to him.

Mr. Multicultural was sitting on a chair, tapping his foot nervously, waiting in the police station for Mrs. Black and White. She had decided to report her husband’s abusive behavior, and he drove her to the closest station. She seemed to need a friend. And who knew… In the future… Maybe… He could be something… more…