Δεν μπορω να κοιμηθω!Βλεπω εφιαλτες,κοιμαμαι και ξυπναω μεσα στο αγχος και με τρομερο πονοκεφαλο.Συνηθως καπως ετσι γινεται βασικα αλλα τωρα μ εχει πεθανει! Ειναι λες και αυτες τις μερες οι αντοχες μου εχουν υποχωρησει και δινω τεραστια μαχη με τον εαυτο μου για να μη σκεφτομαι μαλακιες κ να γινομαι υπερβολικη!Ελεος!Πιστευω πως η ευτυχια βρισκεται σε μικρες πινελιες της καθημερινοτητας ,αλλα εχω την εντυπωση οτι μου κραταει μουτρα κ δε με καταδεχεται..-_-!Δεν με ικανοποιει τιποτα.Ο,τι και να κανω δεν ειναι αρκετο,δεν ειναι καλο,μου ξινιζει.Μου ξινιζω.Απαιτω πολλα απο τους γυρω μου,αλλα πιο πολλα απαιτω απ τον εαυτο μου.Πολλες,μα πραγματικα πολλες απαιτησεις.Και γιατι να μην εχω στην τελικη?Απλα δεν υπαρχει ικανοποιηση.Ειναι λες και τρεχω σε μια τεραστια ευθεια και δεν υπαρχει γραμμη τερματισμου.Το γουσταρω,δε λεω,εχω θεσει καποιοες αξιες,καποιες βασεις στον εαυτο μου,κ ετσι εχω μια καποια ισορροπια στην καθημερινοτητα μου,απλα ειναι στιγμες που νιωθω λες και με κουραζει αυτη η ευθεια,πραγμα που το βρισκω ηλιθιο.Τον τελελυταιο χρονο ημουν για πρωτη φορα στη ζωη μου γεματη,γιατι καταλαβα καποια παραπανω πραγματα,κοιταξα καταματα τις αδυναμιες μου.Και καποιες τις κοιταω ακομα,αλλα έι,καλυτερα να εχεις επιγνωση των αδυναμιων σου και να μπορεις να τις κουμανταρεις,παρα να βρισκεσαι στην αγνοια και να τυρρανιεσαι.Εμαθα να παψω να περιμενω τα παντα απο τους αλλους και να εξαρτωμαι υπερβολικα απ αυτους.Ο καλυτερος συντροφος του εαυτου σου,εισαι εσυ ο ιδιος.Εσυ και μονο εσυ μπορεις να επιλυσεις τα προβληματα σου.Οσες ωρες και να σου συμπαραστεκονται φιλοι,οτι και να ακουσεις,δεν αλλαζει απολυτως τιποτα αν δεν εχεις παρει την αποφαση να αποδεχτεις μια κατασταση.Αυτος λοιπον που μπορει να ειναι ψυχρος απεναντι στις δυσκολιες και να τις αντιμετωπιζει χωρις πολλα δραμματα και ψυχολογικα αδιεξοδα,ειναι τυχερος.Αυτος που πειθαρχει το μυαλο του,το δουλευει και εχει τα κοτσια να αντιμετωπισει τον εαυτο του και τα ελλατωμματα του,κανει ενα βημα παραπανω προς την ευτυχια,την ικανοποιηση και την ηρεμια.Και εμενα τελικα το θεμα μου ειναι οτι σκονταψα σε ενα χαλικι καθως ετρεχα αυτη την τεραστια ευθεια και επεσα και εσκισα τους αγκωνες μου στο χωμα,και δεν με θεωρησα για αλλη μια φορα αξια να σηκωθω.Δε βαριεσαι...δεν ειμαι αξια για τιποτα,αλλα ο δρομος ειναι μακρυς,ο πηχυς υψηλος και το πεισμα μου ειναι πιο μεγαλο σε καθε βημα..
