'Ενας μικρός κόκκος άμμου
μέσα σ' ένα τεράστιο σύμπαν
όπου ο χρόνος σταματά
είτε γυρίζει πίσω
Προτρέχει,κάνει αναδρομές....
Και οι δικές μου λύπες είναι ένα κλάσμα του δευτερολέπτου στο τεράστιο ρολόι του χρόνου.
Ένα χτύπημα του δείκτη που ποτέ δεν έγινε
Τα χτυπήματα του κόσμου, οι τωρινές πληγές μας
Σώμα συρμένο στο δρόμο με τις κοκκαλιάρικες παλάμες σταυρωμένες εγκλιπαρεί
για ένα τέλος,μια πνοή.
Η κάννη του φρεσκογυαλισμένου όπλου το σημαδεύει περιπαιχτικά.
Οι παλάμες έχουν κολλήσει με το ίδιο τους το αίμα,με χώμα,χαλίκια,βρομιές.
Αλλά δεν έχει σημασία. Ο λογισμός έχει χαθεί και το σώμα αντικρίζει το κενό
ψάχνοντας τη θέση του στο παράδοξο του χώρου και του χρόνου\
Και θέλω να πλησιάσω να του κρατήσω το χέρι, με το αίμα,τις πληγές.
Γιατί μόνο αυτό θα έβγαζε νόημα.
Οι λέξεις δεν θα είχαν σημασία.
Γιατί όλη αυτή η στιγμή θα ήταν ένας κόκκος άμμου,σ' ένα χτύπημα του δεικτη που θα' ταν σαν να μην έγινε ποτέ.
άσε με να σου δώσω την ελπίδα μου
άσε με να κρατήσω το χέρι σου
σαν να μην υπήρχαν διαφορές ανάμεσα στους ανθρώπους
φτώχεια,απληστεία,διαφθορά, μίσος, εκμετάλλευση...
Γιατί σ' ένα χτύπημα του δείκτη τίποτα δεν θα' χει σημασία. Εγώ θα' μαι εσύ, εσύ εγώ..
Γιατί είναι τόσο δύσκολο?
Πες μου, γιατί δεν καταδέχεσαι να κοιτάξεις γύρω σου?
Εμένα, εσένα, τον πλησίον σου
εσένα.
Και θα θρηνήσω,για τους ανθρώπους που είναι κυριευμένοι απο το μίσος
Έχω τόσα να σου δώσω, άφησέ με.
Και οι δικές μου λύπες τρέφονται επειδή δεν με αφήνεις.
Αν δεν είμαστε εδώ για να βοηθήσουμε,τότε γιατί?
Ποιό σκοπό εξυπηρετούμε?
