Ειμαι ενας ανθρωπος λιγο πολυ σαν ολους τους αλλους.
Εχω πολλές φορές αποτύχει,έχω όμως προσπαθήσει και υπάρχουν φορές που έχω κερδίσει.
Φτάνοντας λοιπόν δεκαοχτώ χρόνια μετά να κοιτώ τον εαυτό μου,να βλέπω ένα περίπου πρότυπο του εαυτού μου,αισθάνομαι μια κάποια ικανοποίηση.Για κάποιο λόγο πάντα πίστευα ότι ο άνθρωπος δεν μένει λεπτό της ζωής του ο ίδιος,ότι πάντα αλλάζει,αλλά τώρα νομιζω ότι απλά βελτιωνόμαστε, ότε και άν το θελήσουμε.Τα θεμέλια μας υπάρχουν,είτε είναι γερά είτε αδύναμα.Προσπάθησα πολύ να κάνω τα δικά μου γερά,να απαρνηθώ τις αδυναμίες μου και μένοντας τώρα να κοιτώ πίσω βλέπω ότι τα κατάφερα.Τώρα που το θυμάμαι,ένας φίλος είχε πει ότι οι γυναίκες είμαστε έρμαια των ορμονών μας...!!Λοιπόν,δεν είμαστε έρμαια κανενός.Κανείς δεν είναι δηλαδή,αρκεί να θέλει να απελευθερωθεί απ αυτά που τον κρατούν πίσω.Είναι πολύ δύσκολο κάποιες φορές γιατί όπως και να το κάνουμε,δεν μπορούμε να αναγκάσουμε τον οργανισμό μας να αντιδρά πάντα όπως προτιμούμε εμείς...!Αυτή η ανοχή που έχουμε δώσει στους εαυτούς μας όμως και πιπιλάμε σαν καραμέλα όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα θέλουμε μόνο να μας βλάψει μπορεί.Αρνούμαι λοιπόν να παραστρατήσω από τη λογική και να υποκύψω σε οποιονδήποτε ''πειρασμό''.Μεγάλωσα με το σκεπτικό ότι οι δυνατότητές μου είναι περιορισμένες.Αρνούμαι να περιορίσω τη δύναμη της θέλησής μου ή την δύναμη του οσοδήποτε μυαλού κατέχω.Αρνούμαι να υποβαθμιστώ.Βούτηξα στα βαθιά,εκεί που δεν πίστευα ποτέ ότι θα βρισκόμουν ή ακόμη οτι θα μπορούσα να βρίσκομαι.Και η αλήθεια είναι ότι φοβήθηκα λίγο στην αρχή,και ίσωσ να φοβηθώ πάλι,αλλά ο φόβος είναι ουσιαστικά κάτι που θα με κρατήσει πίσω,κάτι που δεν μπορεί να σταθεί πάνω στη λογική.Είμαστε άνθρωποι,γεννηθήκαμε με απεριόριστες δυνατότητες.Δεν υπάρχει δεν μπορώ,υπάρχει δεν θέλω.Και θέλω!Θέλω να μάθω,να παρατηρήσω,να ζήσω,να χαρώ και να λυπηθώ όταν πρέπει,αλλά πάνω απ όλα να μου δοθεί η ευκαιρία να λάβω τη γνώση που θέλω.Ή αλλιώς να την κυνηγήσω ώσπου να μου δοθεί.Είμαι ένας οργανισμός που θα γίνει ύλη που θα θρέψει το χώμα που πατώ για αιώνες.Είμαι εδώ για να μάθω,να διδαχτώ,να μάθω για τους προγόνους μου και να φτάσω κάποια στιγμή στο επίπεδο που πρέπει για να γίνω ένας κρίκος στην αλυσίδα.Είμαι νέα και έχω τόσα να κάνω,τόσα πράγματα που μπορώ να κάνω και ίσωσ δεν μου δοθεί ποτέ η ευκαιρία να τα καταφέρω όλα,αλλά δεν πειράζει!Τίποτα δεν είναι μονόδρομος και καμία ενέργεια δεν ακυρώνει τις άλλες.Έζησα και εγώ το σκεπτικό των πανελληνίων,το άγχος που σου μεταδίδουν γιατί σου λένε έμμεσα ότι αυτό που θα ''σπουδάσεις'' θα είσαι.Όχι.Φυσικά και όχι!!!Είναι δυνατόν???!!Πώς μπορείς να είσαι ένα μοναδικό πράγμα στην τόσο μικρή ηλικία που θα τελειώσεις την τάδε σχολή??Είμαστε πάρα πολλά πράγματα,και οι γνώσεις που παίρνουμε είναι αυτές που μας βελτιώνουν και μας φέρνουν πιο κοντά στον εαυτό μας,στο μέσα μας.Και τί έγινε ας πούμε που εγώ σαν Ειρήνη δεν πέρασα μουσικολογία?Δεν παύω να έχω τη μουσική μέσα μου επειδή με έκρινε ένα χαρτί ή ένας άνθρωπος με διαφορετική γραφή απ τη δική μου.Δεν είμαι ένα πράγμα,είμαι όλα αυτά που με κάνουν ο εαυτός μου.Και δεν θα παύω να τα κουβαλώ μέχρι το τέλος της ζωής μου.Οπότε δεν πειράζει,γιατί και λάθη θα κάνω,και θα αποτύχω και θα επιτύχω,και όλα θαρθούν στη θέση τους όπως πρέπει να γίνουν,γιατί εγώ σαν άνθρωπος δεν θα σταματώ ποτέ μα ποτέ να προσπαθώ..
Εχω πολλές φορές αποτύχει,έχω όμως προσπαθήσει και υπάρχουν φορές που έχω κερδίσει.
Φτάνοντας λοιπόν δεκαοχτώ χρόνια μετά να κοιτώ τον εαυτό μου,να βλέπω ένα περίπου πρότυπο του εαυτού μου,αισθάνομαι μια κάποια ικανοποίηση.Για κάποιο λόγο πάντα πίστευα ότι ο άνθρωπος δεν μένει λεπτό της ζωής του ο ίδιος,ότι πάντα αλλάζει,αλλά τώρα νομιζω ότι απλά βελτιωνόμαστε, ότε και άν το θελήσουμε.Τα θεμέλια μας υπάρχουν,είτε είναι γερά είτε αδύναμα.Προσπάθησα πολύ να κάνω τα δικά μου γερά,να απαρνηθώ τις αδυναμίες μου και μένοντας τώρα να κοιτώ πίσω βλέπω ότι τα κατάφερα.Τώρα που το θυμάμαι,ένας φίλος είχε πει ότι οι γυναίκες είμαστε έρμαια των ορμονών μας...!!Λοιπόν,δεν είμαστε έρμαια κανενός.Κανείς δεν είναι δηλαδή,αρκεί να θέλει να απελευθερωθεί απ αυτά που τον κρατούν πίσω.Είναι πολύ δύσκολο κάποιες φορές γιατί όπως και να το κάνουμε,δεν μπορούμε να αναγκάσουμε τον οργανισμό μας να αντιδρά πάντα όπως προτιμούμε εμείς...!Αυτή η ανοχή που έχουμε δώσει στους εαυτούς μας όμως και πιπιλάμε σαν καραμέλα όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα θέλουμε μόνο να μας βλάψει μπορεί.Αρνούμαι λοιπόν να παραστρατήσω από τη λογική και να υποκύψω σε οποιονδήποτε ''πειρασμό''.Μεγάλωσα με το σκεπτικό ότι οι δυνατότητές μου είναι περιορισμένες.Αρνούμαι να περιορίσω τη δύναμη της θέλησής μου ή την δύναμη του οσοδήποτε μυαλού κατέχω.Αρνούμαι να υποβαθμιστώ.Βούτηξα στα βαθιά,εκεί που δεν πίστευα ποτέ ότι θα βρισκόμουν ή ακόμη οτι θα μπορούσα να βρίσκομαι.Και η αλήθεια είναι ότι φοβήθηκα λίγο στην αρχή,και ίσωσ να φοβηθώ πάλι,αλλά ο φόβος είναι ουσιαστικά κάτι που θα με κρατήσει πίσω,κάτι που δεν μπορεί να σταθεί πάνω στη λογική.Είμαστε άνθρωποι,γεννηθήκαμε με απεριόριστες δυνατότητες.Δεν υπάρχει δεν μπορώ,υπάρχει δεν θέλω.Και θέλω!Θέλω να μάθω,να παρατηρήσω,να ζήσω,να χαρώ και να λυπηθώ όταν πρέπει,αλλά πάνω απ όλα να μου δοθεί η ευκαιρία να λάβω τη γνώση που θέλω.Ή αλλιώς να την κυνηγήσω ώσπου να μου δοθεί.Είμαι ένας οργανισμός που θα γίνει ύλη που θα θρέψει το χώμα που πατώ για αιώνες.Είμαι εδώ για να μάθω,να διδαχτώ,να μάθω για τους προγόνους μου και να φτάσω κάποια στιγμή στο επίπεδο που πρέπει για να γίνω ένας κρίκος στην αλυσίδα.Είμαι νέα και έχω τόσα να κάνω,τόσα πράγματα που μπορώ να κάνω και ίσωσ δεν μου δοθεί ποτέ η ευκαιρία να τα καταφέρω όλα,αλλά δεν πειράζει!Τίποτα δεν είναι μονόδρομος και καμία ενέργεια δεν ακυρώνει τις άλλες.Έζησα και εγώ το σκεπτικό των πανελληνίων,το άγχος που σου μεταδίδουν γιατί σου λένε έμμεσα ότι αυτό που θα ''σπουδάσεις'' θα είσαι.Όχι.Φυσικά και όχι!!!Είναι δυνατόν???!!Πώς μπορείς να είσαι ένα μοναδικό πράγμα στην τόσο μικρή ηλικία που θα τελειώσεις την τάδε σχολή??Είμαστε πάρα πολλά πράγματα,και οι γνώσεις που παίρνουμε είναι αυτές που μας βελτιώνουν και μας φέρνουν πιο κοντά στον εαυτό μας,στο μέσα μας.Και τί έγινε ας πούμε που εγώ σαν Ειρήνη δεν πέρασα μουσικολογία?Δεν παύω να έχω τη μουσική μέσα μου επειδή με έκρινε ένα χαρτί ή ένας άνθρωπος με διαφορετική γραφή απ τη δική μου.Δεν είμαι ένα πράγμα,είμαι όλα αυτά που με κάνουν ο εαυτός μου.Και δεν θα παύω να τα κουβαλώ μέχρι το τέλος της ζωής μου.Οπότε δεν πειράζει,γιατί και λάθη θα κάνω,και θα αποτύχω και θα επιτύχω,και όλα θαρθούν στη θέση τους όπως πρέπει να γίνουν,γιατί εγώ σαν άνθρωπος δεν θα σταματώ ποτέ μα ποτέ να προσπαθώ..
