Περπατω,πεφτω και 
σηκωνομαι.Τρεχω,κουραζομαι,πεθαινω,σταματω,συνεχιζω..Βιωνω στιγμες δυναμης,και στιγμες αδυναμιας.Στιγμες λυπης,και στιγμες ευτυχιας.Αλλοτε πιστευω,και αλλοτε βυθιζομαι.Ποτε φωναζω και ποτε τραγουδαω.Καταλαβα οτι σταματησα να γραφω γιατι πολυ απλα δεν ειχα κατι να εκφρασω.Οταν αρχισα το μπλογκ ειχα την εντυπωση οτι θα ειχα πενηντα αναρτησεις το μηνα που να μιλανε για λυπη,για χαρα, για κυκλοθημια και παει λεγοντας.Πολυ δραμα βρε παιδι μου...το σκεφτομαι και γελαω..!Ο κοσμος και συγκεκριμμενα οι γυναικες εχουν την ταση να πνιγονται στο δραμα,στην υπερβολη και τη μεγαλοποιηση των πραγματων.Και οι περισσοτερες/οι ειναι στενομυαλες/οι.Θελω να πω,γιατι να βασανιζεις επι καθημερινης βασεως το μυαλουδακι σου?γιατι να κανεις συμφωνια με την αποχαυνωση?σου προσφερει κατι να σαι υπερβολικη,μυγιαγγιχτη,υπερευαισθητη κλπ κλπ...?η ζωη ειναι πολυ μικρη για να την ψειριζεις..δε φτανει που θα κατακλυζομαστε απ το αγχος και θα δουλευουμε σα σκυλια μεθαυριο,πρεπει να χουμε κ αλλα στο κεφαλι μας?περριτα μου φαινονται τα υπολοιπα..καλα ειναι τελοςπαντων και τα συνασθηματα αλλα ειναι κοροιδια να θες να πνιγεσαι στο μελοδραμα..τι ευτυχια θα σου φερει στην τελικη?γι αυτο εχουμε το μυαλο στο κεφαλι κ οχι πανω απ αυτο.Μακρια οι υπερβολες και οι παραλογισμοι γιατι το μυαλο χανεται πριν παρεις χαμπαρι.Ειναι περιεργο το ποσο λεπτη ειναι η γραμμη που υπαρχει αναμεσα στο φοβο,την παρανοια,και την ισορροπια και την πραγματικοτητα.Αν δεν εισαι ξυπνιος ειναι πολυ πιο ευκολο να χασεις την ισορροπια και συνεπως και τα λογικα σου.Ενας ανθρωπος που ειναι κατευθυνομενος στη ζωη του απο αλλους,αβουλος,παθητικος και υπερβολικος που τη μια μερα ειναι στα καλα του την επομενη χανει το μυαλο του..κριμα ειναι..πλατειαζω μου φαινεται.Θα λεγα κ αλλα αλλα δεν θα μπαλωνονται μετα..τελοσπαντων..κουβεντα να γινεται.
*η εικονα ειναι ασχετη αλλα μ'αρεσει πολυ σαν τατουαζ..
σηκωνομαι.Τρεχω,κουραζομαι,πεθαινω,σταματω,συνεχιζω..Βιωνω στιγμες δυναμης,και στιγμες αδυναμιας.Στιγμες λυπης,και στιγμες ευτυχιας.Αλλοτε πιστευω,και αλλοτε βυθιζομαι.Ποτε φωναζω και ποτε τραγουδαω.Καταλαβα οτι σταματησα να γραφω γιατι πολυ απλα δεν ειχα κατι να εκφρασω.Οταν αρχισα το μπλογκ ειχα την εντυπωση οτι θα ειχα πενηντα αναρτησεις το μηνα που να μιλανε για λυπη,για χαρα, για κυκλοθημια και παει λεγοντας.Πολυ δραμα βρε παιδι μου...το σκεφτομαι και γελαω..!Ο κοσμος και συγκεκριμμενα οι γυναικες εχουν την ταση να πνιγονται στο δραμα,στην υπερβολη και τη μεγαλοποιηση των πραγματων.Και οι περισσοτερες/οι ειναι στενομυαλες/οι.Θελω να πω,γιατι να βασανιζεις επι καθημερινης βασεως το μυαλουδακι σου?γιατι να κανεις συμφωνια με την αποχαυνωση?σου προσφερει κατι να σαι υπερβολικη,μυγιαγγιχτη,υπερευαισθητη κλπ κλπ...?η ζωη ειναι πολυ μικρη για να την ψειριζεις..δε φτανει που θα κατακλυζομαστε απ το αγχος και θα δουλευουμε σα σκυλια μεθαυριο,πρεπει να χουμε κ αλλα στο κεφαλι μας?περριτα μου φαινονται τα υπολοιπα..καλα ειναι τελοςπαντων και τα συνασθηματα αλλα ειναι κοροιδια να θες να πνιγεσαι στο μελοδραμα..τι ευτυχια θα σου φερει στην τελικη?γι αυτο εχουμε το μυαλο στο κεφαλι κ οχι πανω απ αυτο.Μακρια οι υπερβολες και οι παραλογισμοι γιατι το μυαλο χανεται πριν παρεις χαμπαρι.Ειναι περιεργο το ποσο λεπτη ειναι η γραμμη που υπαρχει αναμεσα στο φοβο,την παρανοια,και την ισορροπια και την πραγματικοτητα.Αν δεν εισαι ξυπνιος ειναι πολυ πιο ευκολο να χασεις την ισορροπια και συνεπως και τα λογικα σου.Ενας ανθρωπος που ειναι κατευθυνομενος στη ζωη του απο αλλους,αβουλος,παθητικος και υπερβολικος που τη μια μερα ειναι στα καλα του την επομενη χανει το μυαλο του..κριμα ειναι..πλατειαζω μου φαινεται.Θα λεγα κ αλλα αλλα δεν θα μπαλωνονται μετα..τελοσπαντων..κουβεντα να γινεται.
*η εικονα ειναι ασχετη αλλα μ'αρεσει πολυ σαν τατουαζ..
