Επιτέλους,προχωράμε...!

Ειμαι ενας ανθρωπος λιγο πολυ σαν ολους τους αλλους.
Εχω πολλές φορές αποτύχει,έχω όμως προσπαθήσει και υπάρχουν φορές που έχω κερδίσει.
Φτάνοντας λοιπόν δεκαοχτώ χρόνια μετά να κοιτώ τον εαυτό μου,να βλέπω ένα περίπου πρότυπο του εαυτού μου,αισθάνομαι μια κάποια ικανοποίηση.Για κάποιο λόγο πάντα πίστευα ότι ο άνθρωπος δεν μένει λεπτό της ζωής του ο ίδιος,ότι πάντα αλλάζει,αλλά τώρα νομιζω ότι απλά βελτιωνόμαστε, ότε και άν το θελήσουμε.Τα θεμέλια μας υπάρχουν,είτε είναι γερά είτε αδύναμα.Προσπάθησα πολύ να κάνω τα δικά μου γερά,να απαρνηθώ τις αδυναμίες μου και μένοντας τώρα  να κοιτώ πίσω βλέπω ότι τα κατάφερα.Τώρα που το θυμάμαι,ένας φίλος είχε πει ότι οι γυναίκες είμαστε έρμαια των ορμονών μας...!!Λοιπόν,δεν είμαστε έρμαια κανενός.Κανείς δεν είναι δηλαδή,αρκεί να θέλει να απελευθερωθεί απ αυτά που τον κρατούν πίσω.Είναι πολύ δύσκολο κάποιες φορές γιατί όπως και να το κάνουμε,δεν μπορούμε να αναγκάσουμε τον οργανισμό μας να αντιδρά πάντα όπως προτιμούμε εμείς...!Αυτή η ανοχή που έχουμε δώσει στους εαυτούς μας όμως και πιπιλάμε σαν καραμέλα όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα θέλουμε μόνο να μας βλάψει μπορεί.Αρνούμαι λοιπόν να παραστρατήσω από τη λογική και να υποκύψω σε οποιονδήποτε ''πειρασμό''.Μεγάλωσα με το σκεπτικό ότι οι δυνατότητές μου είναι περιορισμένες.Αρνούμαι να περιορίσω τη δύναμη της θέλησής μου ή την δύναμη του οσοδήποτε μυαλού κατέχω.Αρνούμαι να υποβαθμιστώ.Βούτηξα στα βαθιά,εκεί που δεν πίστευα ποτέ ότι θα βρισκόμουν ή ακόμη οτι θα μπορούσα να βρίσκομαι.Και η αλήθεια είναι ότι φοβήθηκα λίγο στην αρχή,και ίσωσ να φοβηθώ πάλι,αλλά ο φόβος είναι ουσιαστικά κάτι που θα με κρατήσει πίσω,κάτι που δεν μπορεί να σταθεί πάνω στη λογική.Είμαστε άνθρωποι,γεννηθήκαμε με απεριόριστες δυνατότητες.Δεν υπάρχει δεν μπορώ,υπάρχει δεν θέλω.Και θέλω!Θέλω να μάθω,να παρατηρήσω,να ζήσω,να χαρώ και να λυπηθώ όταν πρέπει,αλλά πάνω απ όλα να μου δοθεί η ευκαιρία να λάβω τη γνώση που θέλω.Ή αλλιώς να την κυνηγήσω ώσπου να μου δοθεί.Είμαι ένας οργανισμός που θα γίνει ύλη που θα θρέψει το χώμα που πατώ για αιώνες.Είμαι εδώ για να μάθω,να διδαχτώ,να μάθω για τους προγόνους μου και να φτάσω κάποια στιγμή στο επίπεδο που πρέπει για να γίνω ένας κρίκος στην αλυσίδα.Είμαι νέα και έχω τόσα να κάνω,τόσα πράγματα που μπορώ να κάνω και ίσωσ δεν μου δοθεί ποτέ η ευκαιρία να τα καταφέρω όλα,αλλά δεν πειράζει!Τίποτα δεν είναι μονόδρομος και καμία ενέργεια δεν ακυρώνει τις άλλες.Έζησα και εγώ το σκεπτικό των πανελληνίων,το άγχος που σου μεταδίδουν γιατί σου λένε έμμεσα ότι αυτό που θα ''σπουδάσεις'' θα είσαι.Όχι.Φυσικά και όχι!!!Είναι δυνατόν???!!Πώς μπορείς να είσαι ένα μοναδικό πράγμα στην τόσο μικρή ηλικία που θα τελειώσεις την τάδε σχολή??Είμαστε πάρα πολλά πράγματα,και οι γνώσεις που παίρνουμε είναι αυτές που μας βελτιώνουν και μας φέρνουν πιο κοντά στον εαυτό μας,στο μέσα μας.Και τί έγινε ας πούμε που εγώ σαν Ειρήνη δεν πέρασα μουσικολογία?Δεν παύω να έχω τη μουσική μέσα μου επειδή με έκρινε ένα χαρτί ή ένας άνθρωπος με διαφορετική γραφή απ τη δική μου.Δεν είμαι ένα πράγμα,είμαι όλα αυτά που με κάνουν ο εαυτός μου.Και δεν θα παύω να τα κουβαλώ μέχρι το τέλος της ζωής μου.Οπότε δεν πειράζει,γιατί και λάθη θα κάνω,και θα αποτύχω και θα επιτύχω,και όλα θαρθούν στη θέση τους όπως πρέπει να γίνουν,γιατί εγώ σαν άνθρωπος δεν θα σταματώ ποτέ μα ποτέ να προσπαθώ..

Η Ελλάς υμών,αποθήκη ψυχών.

Δεν σε αναγνωρίζω ρε φίλε. Δεν σε αναγνωρίζω ρε άνθρωπε Ελληνα του διαβόητου 21ου αιώνα. Ούτε συμπολίτη θέλω να σε πω, ποτέ σύντροφος άλλωστε δεν ήσουν, εκείνο δε το συνάνθρωπε, εκείνο το ρε πατριώτη, κάπου κάπου σου κόλλαγε και δεν μετάνιωνα την καλημέρα που αντάλλασσα μαζί σου. Ησουνα περήφανος για την προσφυγική καταγωγή σου. Κι ο διπλανός μας ακόμη περισσότερο, εκείνος που ανδρώθηκε στις γερμανικές αλυσίδες παραγωγής αλλά έμεινε λεύτερος, έλεγε, στο πνεύμα. Αμ εκείνη την άλλη τη φιλενάδα μας, την κοσμοπολίτισσα, που της άρεσε η έθνικ μουσική κι έκλαιγε με τα παιδάκια στα φανάρια και για τη δυστυχισμένη καντηλανάφτισσα, τη Ρουμάνα χήρα που δεν είχε στον ήλιο μοίρα, όχι μόνο δεν την αναγνωρίζω, αλλά δεν θέλω να την ξέρω.


Σας κοιτάω και βλέπω φάτσες τραβηγμένες απ΄ το μίσος. Μια φανατίλα, καλά κρυμμένη πίσω απ΄ το μικροαστισμό σας, έχει ποτίσει ακόμα και τις ρυτίδες των βλεφάρων σας. Το μάτι σας γέμισε απ΄ εκείνους τους κόκκους σκιάς που σπάνε το φως της καλοσύνης, και το δείχνουν όπως είναι, μάτι θεριού πεινασμένου και ματαιόδοξου, μάτι απαίδευτο στο κάλλος. Μόλις δείτε ή ακούσετε πως κάποιος άθλιος ψωροκασίδης, ντυμένος στα μαύρα Ελληναράς, χτύπησε, έσφαξε, έλιωσε έναν όποιον αλλοεθνή, αλλόθρησκο, αλλόδοξο, αλλόχρωμο, μετανάστη, που όμως να μην είναι ματσωμένος τουρίστας που αφήνει γερό πουρμπουάρ, λάμπετε. Γυαλίζει εκείνο το φοβισμένο σκατόψυχο, που έλεγε κι η γιαγιά μου, εγώ σας. Θεριεύει σα μουσολίνικο λοφίο φτιαγμένο από χιτλερικό μουστάκι και στολίζει το καθαρό σας κούτελο σαν κέρατο βερνικωμένο. Θυμώνετε με κάθε ψίθυρο ότι το θύμα ήταν άνθρωπος και δη απόκληρος και δυστυχισμένος, ξωπεταμένος από θεούς κι ανθρώπους, κι είχε κι αυτός κάπου μια μάνα ή ένα παιδί που τον κλαίνε. Στ΄ αρχ... σας, μολογάτε. Να μην ερχότανε. Να μην περιέφερε το σκούρο δέρμα του, ο λιγδιάρης, ο διαφορετικός, ο οπωσδήποτε γι' αυτό το λόγο κλέφτης, φονιάς, απατεώνας.

Σας ξεσκάτισε τη μάνα. Σας μάζεψε τον κήπο. Εφτυνε το γυαλισμένο αυτοκίνητο να μην σας το ματιάσουνε έτσι που το είχε γλείψει κι άστραφτε το χρήμα σας. Κράτησε τα χωράφια και την επιδότησή σας ζωντανά. Χρόνια τώρα, πάνω από δυο δεκαετίες. Εκανε πόρτα στο μαγαζί. Επλυνε γονατιστός και σκάλες και βρωμιές. Σας έβαψε το σπίτι. Κάθε μπουκιά λαδιού και κάθε κόκκος φράουλας έχει μια σταγόνα απ΄ τον ιδρώτα του. Τον ιδρώτα του μετανάστη. Το ακαθάριστο εθνικό σας προϊόν έχει ένα μεγάλο ποσοστό τοις εκατό απ΄ το αίμα του. Εσείς οι Νεοέλληνες, οι φωναχτεροί. Οχι όλοι. Οι μπουρδελοκάφτες, τα πρωταθλητάκια του πισώπλατου μαχαιρώματος, οι κουραδόμαγκες του μόχθου του άλλου, τα φασισταριά της διπλανής πόρτας, εσείς δεν ήσασταν που γινόσασταν έξαλλοι όταν σας έλεγαν τον πατέρα τουρκόσπορο και τη μάνα παστρικιά;

Εχει και αλήτες και φονιάδες ανάμεσά τους, λέτε. Σίγουρα έχει. Οπως έχει κι ανάμεσό μας. Παιδεραστές, λαμόγια, βιαστές, φονιάδες. Ράτσα καθαρή από έγκλημα πού θα την βρείτε ωρέ ρατσιστές, φυλή ανώτερη της τάξης των τιμολογημένων ηλιθίων από επιλογή; Εσείς που δεν μπορείτε να καταλάβετε μήτε γράμμα απ΄ την προτροπή του ποιητή: «Τη ρωμιοσύνη μην την κλαις...νά τη πετιέται από 'ξαρχής. Αντριεύει και θεριεύει. Και καμακώνει το θεριό με το καμάκι του ήλιου...». Καβαλάτε μια μηχανή, με μαύρο μπλουζί φτιαγμένο από παιδιά δούλους στο Μπαγκλαντές, ένα λοστάρι, μια κάμα μαχαιριού δουλεμένη από μετανάστες πάλι, κάπου στην κεντρική Ευρώπη των δανειστών και κυνηγάτε ως δράκους κάτι αφύλαχτα αδύναμα ανθρωπάκια του θεού χωρίς στον ήλιο μοίρα. Κι ύστερα πάτε στη μάνα ή την γκόμενα να σας πλύνει τη ρατσιστική αδρεναλίνη απ΄ τα σώβρακα που βρέχονται γιατί δεν βρήκατε αντίσταση κι ήταν εύκολο το φονικό... Σιγά ρε πατριδοκάπηλοι και πατριδοκλέφτες. Απ' τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά, λέει ο εθνικός Σολωμός, που δεν ήξερε και καλά τα ελληνικά, είναι η ελευθερία. Οχι από τα σπαρμένα πτώματα Ιρακινών, Πακιστανών, Πολωνών, Αλβανών, των εξαθλιωμένων θυμάτων των καπιταλιστών χορηγών σας... Μάσκες Ελλήνων γεμίσαμε κι η χώρα αιματηρός καρνάβαλος κατάντησε. Τοις ποίων ρήμασι πειθόμενοι μωρέ;

* Ω! ξειν αγγέλειν Λακεδαιμονίοις ότι τήδε κείμεθα τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι


-Το κείμενο,της Λιάνας Κανέλλη-

Αρτέμης-Πρελούδιον_Το ξόδι 2

Περί της μουσικής

Αρμονική μινόρε,τέμπο το τρίηχο στο 52
Πρώτη βαθμίδα που κρατά έξι όγδοα.
Διάβαση στο μπάσο,στην έβδομη βαθμίδα,στην έκτη,με αναίρεση τη θεμέλιο
καταλήγει σε μια πέμπτη μινόρε!
Άκουσμα φυσικής.
Μα δεν είναι αλλιώτικη,είναι αυτή η ίδια,απλώς κάτι άλλο θέλει να πει
Η φωνή της νότας,που γλυκά τραγουδά δίπλα στ' αυτί σου
τί λέει δηλαδή,μήπως ''παρηγοριά'';
 Ή κουνά θλιμμένα το κεφάλι;
Πέμπτη ντόμιναντ με τη θεμέλιο στο μπάσο
επιμένει,σου λέει... ότι κάνεις λάθος!
Μα γιατί σκέφτεσαι μονόπλευρα;
-σε ειρωνεύεται,και συνεχίζει να επιμένει προκλητικά-
οι ήχοι δεν μπαίνουν σε καλούπια!
Λύση στην πρώτη βαθμίδα,ματζόρε.
Ναί,δεν μπορείς να καλουπώσεις αυτή την πανδαισία ήχου.
Εγώ λέω πως είναι τέταρτη της πέμπτης!
Εσύ πως είναι πρώτη δανεισμένη!
Τί σημασία έχει;
 Η μουσική μιλά στον καθένα με λόγια, σε μια γλώσσα αμετάφραστη,

βαθιά ριζωμένη στην ψυχή του ανθρώπου. 

Δεν υπάρχει ορισμός της, ούτε συνώνυμα των λέξεών της.

Μονάχα εγώ,ξέρω,ότι μιλάει έτσι σ'εμένα, κολλημένη σε κάθε κύτταρο του σώματός μου 

Και μονάχα εσύ,ξέρεις,ότι μιλάει με αλλιώτικο τρόπο σε εσένα.
Αλλά τελικά ο τρόπος είναι ο ίδιος,όπως και το νόημά της

και εκεί,είναι που γεννιέται η μαγεία της