Ελπις και πιστις

Ειπα μεσα μου πως θ αναγεννηθω
θα μετατρεψω το γκριζο σε λευκο
σε μια ανταυγεια του ηλιου θα χαθω
καπου μεσα στο απολυτο κενο

Τις αναμνησεις μου χανω και ξεχνω

και μες στην πικρα της ψυχης θα ονειρευτω
κ μια αυγη ολα ραϊζουν,ολα σπανε
και εγω γελαω
σκηνικο κωμικοτραγικο

Σαν το φοινηκα γεννιεμαι απ τισ σταχτες μου
τιποτα περισσοτερο
τιποτα λιγοτερο
δεν ειμαι
ενας καθρευτης του εαυτου μου

Καπου στην ολη παλη
καπου θα αφεθω
καπου ηρεμει η ψυχη μου
στον ολο πανικο
καπου ο πονος γινεται ευτυχια
οταν το δακρυ γινεται χαρα
ευλογια
πως το χαμογελο λαμπει,
και το βλεμμα προδιδει πιστη..
πως να το απευθυνθω
πως να το ονομασω
σαν το φοινηκα να γινω..
παντα να γεννιεμαι απ τη σταχτη μου












Κατι οπου με αλλο προορισμο ξεκινησε..σε αλλο σκοπο κατεληξε.Η ελπιδα ειναι η μεγαλυτερη δυναμη του ανθρωπου...οποιος πιστευει χαμενος δεν 8α βγει~.