Ένα, δύο, τρία, τέσσερα...
Μια μέρα, δύο, τρεις, τέσσερις...
Απλώς με προσπερνούν....
Και περίμενα να με πονέσουν,να με κουράσουν
αλλά αντίθετα δεν αισθάνομαι τίποτα
και δεν ξέρω αν αυτό είναι η βιτρίνα του φόβου μου η απλώς η πραγματικότητα.
Είχα προετοιμαστεί για τα χειρότερα
είχα βάλει τα συναισθήματα μου σε τάξη, στα καλύτερα σενάρια
και τώρα?
Τώρα που ήρθε η ώρα? Γιατί δεν φοβάμαι? Γιατί δεν πονάω?
τώρα που οι φόβοι μου γίνανε πράξη,και δεν μου έχει μείνει πια τίποτα,
μαρμαρωμένη νιώθω το χρόνο να με προσπερνά
Γύρισα στο μηδέν, και προσπαθώ να χτίσω
δυο νότες που στηρίζουν το κεφάλι μου
και νιώθω να εξιλεώνομαι
και να ντρέπομαι μπροστά στη μεγαλοσύνη τους
μα δεν χρειάζεται τίποτε άλλο.
Ο παράδεισσος βαθιά μέσα μου με βυθίζει στη σιωπή
γιατί τα λόγια είναι περιττά
Δώσε μου το χέρι σου,γιατί φοβάμαι
κάτι φορές φοβάμαι...
Μην φύγεις σε παρακαλώ...μείνε να χτίσουμε παρέα.
γιατί χωρίς εσένα όλα είναι δύσκολα
και δεν θέλω πολλά, μόνο να ξέρω ότι είσαι εκεί
